niedziela, 29 września 2019

Ryczów 24 wrzesień 2019

Dziś krótka wycieczka do wsi Ryczów.
Ryczów – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie zawierciańskim, w gminie Ogrodzieniec. We wsi znajdują się ruiny strażnicy. Pierwsza wzmianka o Ryczowie pochodzi z 1388 roku, w 1416 roku wieś była w posiadaniu Jana z Kwaśniowa. Badania archeologiczne prowadzone 
u podnóża strażnicy, pozwalają sądzić, że wzniesiona była w końcu XIV wieku .Strażnica ta uzupełniała lukę w systemie obronnym pomiędzy zamkami w Ogrodzieńcu, Smoleniu i Bydlinie.
Głównym budynkiem była wieża obronno-mieszkalna wzniesiona na planie trapezu na trudno dostępnej skale. Miała wymiary 16x11x12,5x10 metrów, a dojście do niej od wschodu prowadziło wzdłuż skały przez drewniany most. U do­łu do pod­nó­ża ska­ły przy­le­gał od pół­no­cy nie­wiel­ki dzie­dzi­niec o wy­mia­rach 15x25 met­rów, na któ­rym sku­pio­ne by­ły bu­dyn­ki dla stra­ży i drew­nia­na za­bu­do­wa gos­po­dar­cza. Ca­łość za­ło­że­nia o­ta­czał sys­tem for­ty­fi­ka­cyj­ny w pos­ta­ci fo­sy o sze­ro­koś­ci 7-10 met­rów, wy­so­kie­go na o­ko­ło 1,5 met­ra drew­nia­no-ziem­ne­go wa­łu i wew­nętrz­ne­go wa­łu z drew­nia­nym czę­sto­ko­łem.  Strażnica funkcjonowała zaledwie do XV w., kiedy to została opuszczona,             a później prawdopodobnie wysadzona w powietrze. W okresie dwudziestolecia międzywojennego   na skutek obsunięcia części skały zniszczeniu uległ północno-wschodni fragment zamku. Z warowni pozostało trochę murów, jednak bez sprzętu alpinistycznego są one niedostępne.
Parę  zdjęć ruin strażnicy.

Na parkingu pod strażnicą.
 Skała na której znajduje strażnica.








Mimo niewielkich rozmiarów strażnicy i braku możliwości zobaczenia ruin z bliska, miejsce  watre jest odwiedzenia. Według mnie brakuje tablic przy ruinach opisujących dzieje strażnicy.                  Wycieczkę do Ryczowa uważam za udaną.




piątek, 12 lipca 2019

Bydlin, Rabszrtn 8 lipiec 2019

Dziś wycieczka do dwóch zamków: Bydlin i Rabsztyn.
Zamek Bydlin leżący na Jurze Krakowsko-Częstochowskiej, wybudowany w systemie tzw. Orlich Gniazd, znajduje się we wsi Bydlin w województwie małopolskim, w powiecie olkuskim.
Pierwsze wzmianki na temat zamku sięgają końca XIV w. Na wysokim, skalistym wzgórzu wzniesiono wtedy warownię – wieżę obronną. Swoją pierwotną funkcję pełniła przez około dwieście lat. Początkowym właścicielem był syn Niemierzy z Gołczy.  Do czasu, kiedy w XVI w. przeszedł na własność Bonerów, a następnie Firlejów, zamek miał około dwudziestu właścicieli. Na początku XVI w. Firlejowie dokonali przebudowy murów zamku na kościół. W okresie reformacji ok. 1570 r. Jan Firlej (ówczesny właściciel Bydlina) na krótki czas zamienił kościół na zbór ariański. W 1594 r. jego syn Mikołaj ponownie przeobraził świątynię na kościół katolicki pw. Świętego Krzyża, od którego nazwę przejęło obecnie całe wzgórze. W 1655 r. kościół zburzyli Szwedzi idący na Częstochowę. Kilkadziesiąt lat później został odbudowany przez rodzinę Męcińskich. Pod koniec XVIII w. zamek został stopniowo opuszczony i uległ ruinie. Zachowały się jedynie resztki murów i fosy. Ruiny mają kształt prostokąta o długości 24 m i szerokości 11 m. Zamek zbudowany jest z miejscowego wapienia. Średnia grubość murów wynosiła nieco ponad 2 m, a przeciętna wysokość ok. 7 m. W murach widnieją ślady zabudowanych okienek strzelniczych.




Na początku I wojny światowej, 17 listopada 1914 r., legioniści Józefa Piłsudskiego pod dowództwem komendanta Trojanowskiego okopali się, zajmując pozycje na wzgórzu zamkowym, a następnie ruszyli na stojące w Załężu wojska rosyjskie, rozpoczynając w ten sposób bitwę pod Krzywopłotami. W  bitwie zginęło 46 legionistów, a 131 było rannych i dostało się do niewoli. Bitwa powstrzymała rosyjskie natarcie. Polegli legioniści spoczywają na cmentarzu w Bydlinie. W innej kwaterze cmentarza spoczywają żołnierze austriaccy i rosyjscy.
Miejsce bitwy Józef Piłsudski  nazwał „krzywopłockimi legionowymi Termopilami”. W 1920, z inicjatywy Piłsudskiego, na cmentarzu w Bydlinie stanął pomnik – kilkumetrowy kamienny krzyż zdobiony legionowymi symbolami. . W 95. rocznicę bitwy mieszkańcy Bydlina postawili obelisk z krzyżem i dwiema tablicami; na tablicach wyryto nazwiska poległych legionistów.

Kwatera poległych Legionistów na cmentarzu w Bydlinie.

     

Legionowe symbole u podstawy krzyża.
Następnie pojechałem do wsi Rabsztyn. Celem było zobaczenie zamku i Chaty Kocjana.
Zamek  wybudowano na Wzgórzu Rabsztyńskim (447,5 m) na Wyżynie Krakowsko-Częstochowskiej we wsi Rabsztyn w województwie małopolskim, w powiecie olkuskim. Wchodził w skład tzw. Orlich Gniazd. Zamek został wybudowany w XII wieku, początkowa jako drewniany, został wymurowany za Kazimierza Wielkiego .



W 2014 roku na wzgórzu zamkowym w Rabsztynie została zrekonstruowana z użyciem oryginalnych elementów „Chata Kocjana”, dom w którym urodził się Antoni Kocjan.
Antoni Kocjan (ur. 12 sierpnia 1902 we wsi Skalskie, zm. 13 sierpnia 1944 w Warszawie) – polski inżynier, konstruktor lotniczy szybowców, współpracownik wywiadu AK.
Niestety tym razem wyjazd był nie do końca przygotowany. Na miejscu okazało się że zamek jest  w tym roku zamknięty dla zwiedzających ( trwa remont zamku ), a  Chata Kocjana w poniedziałki jest zamknięta. Ale jak to się mówi co się odwlecze to nie uciecze. Pojadę tam w przyszłym roku , jak zamek będzie otwarty i na pewno nie w poniedziałek😊😊😊😊.




poniedziałek, 15 kwietnia 2019

Zawiercie - Kromołów 24 marzec 2019

Dziś wycieczka do źródeł rzeki Warty. Warta to trzecia pod względem długości rzeka Polski ( 808,2 km ), druga w pełni w jej granicach; główny, prawy dopływ Odry. Źródła Warty wypływają w Kromołowie dzielnicy Zawiercia. Warta ma trzy źródła ( jedno ze źródeł na początku XX w. zostało ujęte w wodociąg, zasilający odlewnię żeliwa w Zawierciu). Główne źródło Warty wypływa spod kapliczki św. Nepomucena.



Murowana kapliczka nad głównym źródłem rzeki Warty, poświęcona obecnie św. Janowi Nepomucenowi, wzniesiona została pierwotnie jako drewniana, na przełomie XVI i XVII w. poświęcona była wówczas św. Markowi, patronowi zbóż i siewów. Pożar w Kromołowie w roku 1790 strawił również tę drewnianą kapliczkę. Odbudowano ją w formie murowanej w 1803 r., poświęcając właśnie św. Janowi Nepomucenowi. Gruntowny remont kapliczki przeprowadzono w 1988 r., rozbierając ją do fundamentów i odbudowując ją na nowo. Remont kapliczki był spowodowany  podniesieniem się poziomu ulic wokół kapliczki.


Rzeźba przy źródle.



Warta wypływa w kapliczce  ale na zewnątrz wypływa kilka metrów dalej.
Drugie wypływa w okolicy nieistniejącego już dworu.




Warta wypływająca z drugiego źródła przepływa pod placem zabaw.

Krówka na placu zabaw.

 Następnie udałem się w poszukiwanie cmentarza żołnierzy z I wojny światowej.






Cmentarz zadbany widać że jest sprzątany.
Ostatnim miejscem, które chciałem zobaczyć był cmentarz żydowski, niestety cmentarz ogrodzony jest wysokim murem, brama jest zamknięta na wielgaśną kłódkę.


 Cmentarz zaniedbany, zarośnięty.

Rzeka Warta kilkadziesiąt metrów od źródeł.
Wycieczka udana, jestem zadowolony z wyjazdu.

środa, 14 listopada 2018

Litwa - Kowno, 8 październik 2018.

Noc spędziłem na parkingu ( koszt parkowania 7,20 euro ) w towarzystwie kamperów z Niemiec i Wielkiej Brytanii. Po śniadaniu ruszam w kierunku Kowna.
Kowno.
Drugie pod względem liczby mieszkańców miasto Litwy największy ośrodek przemysłowy kraju.
Kowno leży w środkowej części kraju, na Nizinie Środkowolitewskiej, nad Niemnem, u ujścia Wilii. Do 1918 było miastem granicznym, współczesne lewobrzeżne dzielnice Aleksota i Poniemoń leżały w Królestwie Polskim.
Kowno w dwudziestoleciu międzywojennym (od 1920) było stolicą Litwy. Więcej o Kownie możecie poczytać sobie w internecie.
Po zaparkowaniu na parkingu nad brzegiem Niemna ruszam zwiedzać. Idę w kierunku  Alei Wolności która łączy ze sobą Stare Miasto z Nowym Miastem. Należy do najdłuższych ulic wyłączonych z ruchu w Europie. Przez środek przebiega rząd lip, który ponoć nadaje tej ulicy paryskiego szyku. Ale miałem pecha cała ulica jest w przebudowie, więc tego szyku nie było, tylko hałas i kurz. Aleją doszedłem do Kościoła św.  Michała Archanioła.








Widok na Aleję Wolności.
Fragment ulicy po remoncie.
Kościół Zmartwychwstania Pańskiego.

Kościół Zmartwychwstania Pańskiego to monumentalna świątynia wzniesiona  ( odbudowana )w latach 2004-05 na Zielonej Górze  jako wotum dziękczynne za odzyskanie przez Litwę niepodległości w 1918 i 1991 roku. Pomysł wzniesienia kościoła będącego formą dziękczynienia za odzyskanie przez Litwę niepodległości pojawił się około 1920 roku. Kamień węgielny wmurowano w 1934 roku. W 1938 roku gmach gotowy był w stanie surowym . W czasie okupacji niemieckiej hale kościoła były wykorzystywane jako magazyn, po wejściu na Litwę sowietów w 1944 roku budynek zamieniono w fabrykę radioodbiorników. Idea dokończenia budowy świątyni (a właściwie jej odbudowy) pojawiła się ponownie w 1988 roku. Odbudowa kościoła zakończyła się w 2005 roku.

Na dach kościoła który jest jednocześnie tarasem widokowym można wjechać windą.
Widok na Kowno z dachu kościoła.
Wnętrze jest skromne. Odbywają się w nim nie tylko msze, ale również ważne zgromadzenia, może się w nim zmieścić nawet 4 tysiące wiernych.
 Ruszam spacerkiem dalej w miasto.
                              Trzeba przyznać, że mają fantazję.
 Ratusz.
Kościół św. Franciszka Ksawerego .
Kościół Wniebowzięcia NMP (tzw. kościół Witolda).
Gotycki kościół  z początku XV w., najstarszy w Kownie, fundowany przez wielkiego księcia Witolda po bitwie nad Worsklą w 1399 r. dla franciszkanów. 




Bazylika archikatedralna Świętych Apostołów Piotra i Pawła .









 Ulica Wileńska.
Najstarsza ulica w Kownie, pełno na niej sklepów z pamiątkami, kawiarni i restauracji.
 Kuria w Kownie.
Tablica poświęcona animatorowi Władysławowi Starewiczowi i  główni bohaterowie jego filmów.
Zamek w Kownie.
Słoneczko zachodzi trzeba ruszać w kierunku domu.

Niestety w Kownie  byłem w poniedziałek więc wszystkie muzea były pozamykane.
  Mój wyjazd na Litwę mogę podsumować jednym zdaniem. Muszę tu wrócić, ale na dłużej.